KENDİME VARIŞ

Masum bakışların en çok çamurda oynadığı yerdeyim,

Hayallerin ise en karanlık ve en utanganç olduğu yerde,

Utanmış ve yüz çevirmiş,karanlık yüzünü göstermiş hayaller,

Buna zaten alışığım ya ben,zaten hayallerime aşığım ya,

Hayaller...

Hep arkalarından koştum,para üstü unutan müşterinin arkasından koşar gibi,

     İşte müşterinin peşinden koşarken aniden bi otobüs girer ya senle onun arasına,

Otobüs gittiğinde müşteriyi kaybedersin ya,göremezsin ya onu,

İşte hayallerimle benim arama çok otobüsler girdi plakaları hala aklımda,

İçi sahte gülümsemeler,sahte bakışlar,sahte cümleler dolu otobüsler...

En sahtelerle doluydu otobüs ve hep hayallerimle arama girdi işte,

Bakmayın böyle sitemkar konuşmalarıma,

O sahte dediklerimle ne sahtekarlıklar yaptım,

ne sahte hayatlar yaşadım her biri ayrı sahne olur...

Sitemim kendime elbet,sahtelere kanan sahte benliğime,

Sitem...

Dudaklarıma en çok yakıştırdığım,kulaklarımı ise en çok yoran kelimelerden biridir bu sitem,

Yaradana sitem olmaz.Haşa!.Hep kendime oldu sitemim,

Neden akşama koluna iki ekmek takıp mutlu evine giden biri değilim diye sitem ettim bazen,

Bazen de iki ekmeği koluma takacağım zamanın erken olduğunu düşündüğüm için sitemim oldu,

     Ama o mutlu evde hep beni bekleyen birileri vardı işte,bu hiç değişmedi sitemlerimde bile,

                           Hayallerimde,sitemlerimde,düşmelerimde,yaralarımda ve sargılarımda o mutlu ev vardı işte,

   Hayatımdan kaç otobüs geçti hayallerimle aramdan bilmem ama,

Hayallerim ve ben hiç vazgeçmedik o mutlu evden,

Avlusunda 3 tekerlekli bisiklet süren minik bir çocuk,ve minik çocuğu arkadan iteleyen ablası,

Pencerelerinde üzüm asmaları,ama ulaşmak için parmak ucunda uzanmak gerekiyor,

Bir adım ötende erik ağacına kurulmuş salıncak,ve sıra sıra gülümsemeler...

   Bir adım ötede mutluluk,bir adım ötede aşk,herşeye bir adım mesafede o gizemli evim...

Adımlar...

Kaç adım yakınım kendime,kaç adım atabilecek gücüm var acaba,

Ne kadar kendime gelebilirim,gücüm neresine kadar yeter acaba,

Aldım verdim oynar gibiyim hayatla hani, 

 Hayat hep ayağımın üzerine basmış şimdiye kadar,yenmiş beni aldım verdimlerde, yine de yıldıramamış beni,

   Her yenilişimde vazgeçilmez dediklerimi almış ve yerine kocaman bir boşluk bırakmış,

O boşluğu tam doldurdum dediğimde yeni bi aldım verdim,ve yeni boşluklar,

Hayat...

Ne kadar yazılan varsa senle ilgili hepsini avuç içimle siliyorum,

Ne kadar söylenen söz varsa hepsine kulağımı da tıkadım işte,

Kalemim yeniden başlayacak seni yazmaya,hepsinin hesabını soracak nasırlı ellerim ve yaralı dizlerim,

Bütün aldım verdimde aldıklarını alacam senden işte,

Ve korkak bir kumarbaz gibi kaçacam senden alacaklarımı aldıktan sonra,

Sen kendini pokermi sandın be hayat!

Bunca zaman blöflerini yedim diye pokermi sandın kendini ha!

Sen bi tavlasın ve iki sıfır öndesin,iki marsıma bakar seni yenmem,

İki düşeş yeter sana bu bileklerden dökülen,

 Avucumun kavradığı zarlar bile yeter seni devirmeme,nerde kaldı beni yıkman!

Yıkılmak...

Çok kez denediler yıkmak için,

    Hayatımdan kimler geçmedi ki sırf beni yıkmak için sonradan anladığım,

    Sonradan anladıklarım sarstı ya beni elbet,sonradan gerçek yüzlerini gördüklerim küstürdü ya beni kendime,

Ama yıkamadılar...Yıkılmadım işte..

Ama gücüm ne kadar yeter bilemem,

Kendime bir kaç adım kala yıkılmaktan korkuyorum,

    Kendime bu kadar yakın olacağım zaman yıkılmaktan korkuyorum,

Kendime gelmeme kaç adım kaldı ki?

Ne zaman varırım kendime...

Kendimi nerde beklemeliyim acaba...

Kendime nerde ne zaman sarılmalıyım...

      Kendim benden kaçmadan,gözlerin mendili en çok özlediği bir haldeyken varırım sana herhalde,

       Ya da..ya da.Dizlerimin yaraları kabuk bağladığında varırım sana,

Belki de vararmam ha...Varamam mı dersin...

Karşılaşırız elbet yarınlarda...

Hayatla aldım verdim oynamadığım zamanlarda...

Elbet başbaşa kalırız seninle ey kendim.

Herkesten uzaklarda,hem de çok uzaklarda…

                                Mustafa Çomoğlu(14 mart 2008)